Rev Joan

Baking cookies

Sigrid van der Hoeven — Thu, 07 Mar 2013 13:58:27 +0000

While my hands are busy kneading the dough I look around. Opposite me at the table a man, staring in the distance, with his wife sitting next to him in silence. Next to them a woman with a limb, who has difficulty talking. On my left there’s a man with dark sunglasses working on a structure board because he can no longer remember his daily rhythm. I look around again. On my right there’s a woman in a wheelchair, scarf around her head, clearly bold because of the chemo therapy. With one hand she is kneading dough too, her other hand that obvious is not functioning properly (yet) joins in carefully. A flash of pain moves through my heart. That woman on my right is Joan, my partner Joan, who used to stand right in the heart of life, Joan who studied in New York, Joan who used to give lectures about bullying together with me, Joan who…. Again a stab of pain in my heart. “She doesn’t belong here!” I want to scream it out loud with each fibre in my body. “This is not possible, what has happened? How did we get here?” Here we are, baking cookies on a Wednesday afternoon. Baking cookies, for heaven’s sake, while in my ‘normal’ life I give leadership trainings, talk to boards of directors, train groups of people…! I continue to knead gently. Peace ascends on me. Again I look to the right. I see a beautiful woman that I am so proud of. The challenges she takes up day after day on so many different levels, standing up, the first steps she takes. The rollercoaster of emotions and fears she faces head on, the challenges she lives through to come out still wiser and more beautiful. Isn’t it true that right now she is at the very core of life itself? I take a sip from my coffee, take a deep breath, look at the woman on my left and start a conversation. The conversation turns into a joke, the joke becomes laughter rolling through the room and finding its way to all hearts present. I see a smile on someone’s lips. I see a twinkle in someone’s eyes. I am baking cookies and am thoroughly happy. Just another day in my life.

Koekjes bakken

Sigrid van der Hoeven — Thu, 07 Mar 2013 13:57:41 +0000

Terwijl mijn handen het deeg kneden kijk ik rond. Tegenover mij zit een man wat voor zich uit te staren met zijn vrouw in stilte naast zich. Daarnaast zit een vrouw die slecht ter been is en moeite heeft met praten. Links van mij staat een man met een donkere zonnebril op die een structuurbord aan het maken is omdat hij zijn dagritme niet zelf meer kan onthouden. Ik kijk opnieuw rond. Rechts van mij zit een vrouw in een rolstoel, hoofddoekje op, duidelijk kaal van de chemotherapie. Met één hand is ook zij deeg aan het kneden, haar andere hand die duidelijk (nog) niet goed functioneert doet voorzichtig mee. Een steek van pijn gaat door mijn hart. Die vrouw rechts van mij is Joan, mijn partner. Joan die zo midden in het leven stond, Joan die afstudeerde in New York, Joan die samen met mij lezingen over pesten gaf, Joan die… Opnieuw een steek door mijn hart. “Zij hoort hier niet”, wil ik met iedere vezel van mijn lichaam uitschreeuwen. “Dit kan niet, wat is er eigenlijk gebeurd? Waar zijn we in terechtgekomen?” Daar zitten we dan op een woensdagmiddag koekjes te bakken. Koekjes te bakken nota bene terwijl ik in mijn ‘normale’ leven leiderschapstrainingen geef, met directies praat, groepen train…! Zachtjes kneed ik door. Een rust komt over me heen. Ik kijk opnieuw naar rechts. Ik zie een prachtige vrouw waar ik ontzettend trots op ben. De uitdagingen die ze iedere dag weer aangaat op zoveel verschillende levels, het gaan staan, de eerste stapjes die ze loopt. De achtbaan van emoties en angsten die ze iedere keer weer recht in de ogen kijkt, waar ze doorheen gaat om er nog wijzer en mooier uit te komen. Is het niet zo dat zij juist nu middenin het leven staat? Ik neem een slok van mijn koffie, adem een keer diep in, kijk naar de vrouw links van mij en begin een gesprek. Het gesprek wordt een grap, de grap wordt uitbundig gelach wat door de ruimte klinkt en zijn weg vindt naar alle harten die hier aanwezig zijn. Ik zie een glimlach op iemands lippen. Ik zie een twinkeling in iemands ogen. Ik ben koekjes aan het bakken en ben diep gelukkig. Het was een hele normale middag in mijn leven.

Together alone

Sigrid van der Hoeven — Sun, 24 Feb 2013 13:56:47 +0000

I quietly close the gate while I see the lights of the taxi van disappear. The taxi that takes Joan further away from me minute by minute. Back to the rehab centre. Around me there is silence. The many birds that were there today and sang their songs while we, together, enjoyed their presence have gone to sleep. The snow rustles under my feet, in the complete silence. There is silence in my heart when my hot tears travel down my cheeks. How much can it hurt when you have to let your loved one go again in this rollercoaster of events and emotions. Together and yet so painfully alone. I walk on and look at the sky. Happiness flows through my heart. It was and is so wonderful to be together, experiencing once again love in this way. Right through all uncertainties about the future. Back in the house I run into some sort of battle field… Bed full of laundry, nursing stuff everywhere, all used by me in the past 5 hours to get the blocked catheter running again! Kitchen full of dirty dishes, no time to clean up in the panic of the blocked catheter… I look around and pick up the first sheet for the hot water laundry… then again silence. Grab the sheet once again and realize this is ours. Our relationship. How much more intimate and vulnerable can you be than to share this, taking care for each other, laughing together and then kiss each other with the words: I love you. I’m about to go to sleep. And besides my tears of deep despair, I am intensely happy.

Samen alleen

Sigrid van der Hoeven — Sun, 24 Feb 2013 13:56:04 +0000

Ik sluit zachtjes het hek terwijl ik de lichten van de taxibus nakijk. De bus waarin Joan per minuut verder van me weggaat. Terug naar het revalidatiecentrum. Om me heen is het stil. De vele vogels die er vandaag waren en hun lied zongen terwijl we samen zo genoten van hun aanwezigheid zijn gaan slapen. De sneeuw knispert onder mijn schoenen, in volledige stilte. Stil is het in mijn hart terwijl mijn warme tranen hun weg over mijn wangen afleggen. Hoeveel pijn kan het doen je geliefde weer te moeten laten gaan in deze achtbaan van gebeurtenissen en emoties. Samen maar toch weer zo pijnlijk alleen. Ik loop door en kijk naar de hemel. Geluk overspoelt mijn hart. Wat was en is het fijn samen te zijn, liefde in deze vorm, in dit weekend opnieuw te mogen ervaren. Dwars door alle onzekerheid over de toekomst heen. Binnen tref ik een soort slagveld aan… Bed vol wasgoed, verpleegkundige artikelen overal, allemaal gebruikt door mij de afgelopen 5 uur om die verstopte katheter weer te laten lopen! Keuken vol met vaat, geen tijd gehad om op te ruimen met de paniek van de katheter die niet liep… Ik kijk en pak het eerste laken op, richting kookwas… ben opnieuw stil. Pak het laken opnieuw vast en besef dat dit van ons is. Van onze relatie. Hoe meer intiem en kwetsbaar kun je met elkaar zijn dan dit te delen, verzorging samen aan te gaan, te kunnen lachen en dan een kus te kunnen geven met de woorden; ik hou van jou. Ik ga zo slapen. En naast mijn tranen van diepe wanhoop ben ik intens gelukkig.

What if

Sigrid van der Hoeven — Thu, 14 Feb 2013 13:55:01 +0000

Last week I started talking about the very, very small chance that things could go wrong during the transplant back of my own stam cells. Before, my sweet family told me not to think about it as that chance is so small and that they are sure everything will go well. And that we ‘go for it’! And ofcourse I will go for it with all the faith and trust I can have! But it made me nervous… What if I am one of those rare people who do die because of complications? At that moment I probably will be too ill to talk about my wishes and it’s likely there also will not be much time. And I am not just a protestant girl anymore. I want an Interfaith/Interspiritual service. But I don’t know anyone here who I would like to do that service, simply also because there are not really Interfaith Ministers here… Also, where would Sil want to have me buried? I realize we both know too little about our wishes. And even the other way around… What exactly to do if something happens to Sil? And I don’t want to have the whole service written down yet as that process is important to create or complete for the partner, family and friends after someone has died. But I do think it is important the ‘basic ingredients’ of the person who died and of the people around her/him are known and will be used! So we decided to some time in the coming weeks talk about it and take notes… To think about certain rituals, texts and music et cetera. And about the both of us. Of course it is heavy stuff when we think about that tiny chance that I could die soon during the transplant or even in the coming years because of this type of cancer. But in reality there is no need to make it that heavy if we start sharing our thoughts about both scenarios: what if I die and what if Sil dies? I think it will give me more peace once we have discussed this before I start the procedure of the transplant… Even knowing that it is almost certain I will be well!! Anyone of you already thought and/or talked about this, just in case??

Wat als

Sigrid van der Hoeven — Thu, 14 Feb 2013 13:51:44 +0000

Afgelopen week ben ik begonnen het te hebben over de hele, hele kleine kans dat de dingen fout zouden kunnen lopen gedurende het terug-transplanteren van mijn eigen stamcellen. Eerder zei mijn lieve familie tegen me daar niet aan te denken omdat die kans zo klein is en omdat ze zeker zijn dat alles goed zal gaan. En dat we er voor gaan! En natuurlijk ga ik er ook voor met alle geloof en vertrouwen die ik maar kan hebben! Maar het maakte me nerveus… Wat als ik een van die zeldzame mensen ben die doodgaan door complicaties? Op dat moment ben ik waarschijnlijk te ziek om te praten over mijn wensen, en waarschijnlijk zal er dan ook niet veel tijd zijn. Ik ben niet langer eenvoudigweg een protestants meisje. Ik wil een interreligieuze/interspirituele dienst. Maar ik weet niemand hier die ik zo’n soort dienst zou willen laten doen, eenvoudigweg omdat er hier niet echt interreligieuze voorgangers zijn… En waar zou Sil willen dat ik zou worden begraven? Ik realiseer me dat we beiden te weinig weten over onze wensen. Zelfs andersom… Wat zou er precies moeten gebeuren wanneer er iets met Sil gebeurt? Ik wil niet dat de hele dienst al uitgeschreven is, want dat is een belangrijk proces om te doen als afronding voor de partner, familie en vrienden nadat iemand is overleden. Maar ik denk wel dat het belangrijk is om te weten wat de basis ingrediënten zijn van de persoon die is overleden en van de mensen om hem of haar heen, en dat die ook gebruikt worden! En dus hebben we besloten ergens in de komende weken hierover in gesprek te gaan en wat aantekeningen te maken…. Na te denken over bepaalde rituelen, teksten en muziek et cetera. En over ons allebei. Natuurlijk is het moeilijk om over na te denken, die piepkleine kans dat ik snel dood kan gaan. Tijdens de transplantatie of in de komende jaren vanwege dit type kanker. Maar de realiteit is dat we het niet zo zwaar hoeven te maken wanneer we onze gedachten beginnen met de ander delen: wat als ik doodga, en wat als Sil doodgaat? Ik denk dat het me meer rust zal geven wanneer we dit hebben doorgesproken voordat ik de transplantatieprocedure inga… Zelfs wetend dat het bijna zeker is dat het goed met me zal gaan!! Heeft iemand van jullie al eens gedacht/gesproken over dit soort dingen, in geval dat??

The light

Sigrid van der Hoeven — Sun, 03 Feb 2013 14:21:16 +0000

Today’s weather was a beautiful reflection of how I feel. In the morning I woke up to a grey landscape, rain and cold. I looked outside and decided not to contribute with my tears to the many falling drops.

An hour later I stepped outside and felt the wind in my face. I looked at the energy flow that effortless moved the heaps of leaves through our garden. All surrendering to the force in action to then go all quiet on their new spot. The wind moving through our lives moves as well. Old structures, patterns and convictions are tossed and turned. The only thing we can do is surrender, and trust that these too will find a new place where it is good to rest. Being carried by the ground where they fall and we (almost) stand.

At the end of the afternoon I got back into my car. The sun was shining through the trees, bathing the area in a beautiful light. A sun which was also shining in my heart. And while I turned up the volume of the Dutch cd (yep, the one that Joan dislikes so much) I drove towards the light. Sil

Het licht

Sigrid van der Hoeven — Sun, 03 Feb 2013 14:20:42 +0000

Het weer van vandaag was een prachtige weerspiegeling van zoals ik me voel. In de ochtend werd ik wakker met een grijs landschap, regen en kou. Ik keek naar buiten en besloot geen bijdrage te gaan leveren met mijn tranen aan de toch al vele druppels die er vielen.

Een uur later stapte ik naar buiten en ik voelde de wind op mijn gezicht. Ik keek naar de stroom van energie die de grote hoeveelheden bladeren die in onze tuin liggen als vanzelf verplaatste. Allen zich overgevend aan de kracht die gaande was om op hun nieuwe plek weer in alle rust te blijven liggen. De wind die door ons leven waait verplaatst ook. Oude vanzelfsprekendheden, patronen en overtuigingen worden door elkaar geschud. Het enige wat we kunnen doen is overgave en vertrouwen dat ook zij een nieuwe plek zullen vinden waar het goed rusten is. Gedragen door de grond waarop zij vallen en wij (bijna) staan.

Eind van de middag stapte ik in de auto. De zon scheen door de bomen en verspreidde een prachtig licht. Een zon die ook scheen in mijn hart. En terwijl ik mijn Nederlandstalige cd harder zette (yep, diegene waar Joan zo’n hekel aan heeft) reed ik het licht tegemoet. Sil

Connecting

Sigrid van der Hoeven — Sat, 02 Feb 2013 13:51:02 +0000

Today, for the first time, I sit in a wheelchair at the table with two patients and two nurses. I feel somewhat vulnerable, insecure, and at first I stay in the background. I ask the others their names, and tell them mine. Then one of the nurses starts a conversation with one of my fellow-patients. A few years ago he was involved in an accident at work, and he was severely (still very visible) burned. They talk about several things, and also the other patient is invited to join in. And there I am, for the first time… No one tries to get me involved. I feel ill at ease. Why is there no attempt by a nurse to connect with me too, so that I become part of the whole? At a certain moment I see the light and start to ask questions. Where do you come from? How long have you been here? What happened? All my questions are replied to, and it is obvious that for patient no 1 it is already easier to talk about it than for patient no 2, whose accident happened only 4 months ago. The end of dinner time approaches. No one has asked me a question in return. Not a single one! I can quite understand this from the patients, they have their own worries on their mind. But my biggest question: why is it that the two nurses, both professionals, don’t do a single attempt to ask me a similar question? It is obvious that, through all my emotions and pain, I try hard to make a connection… Could you say that both these nurses have no clue what they are really called to do? That they don’t see how important their role is in our healing, for us patients, by acting right there and then to carry the process of our interconnectedness? Such situations always remind me of the Seminary in New York… How we, naturally, were trained to learn to recognize and answer to your calling at any given moment. To not, ever, abandon the people around you, but be authentic with who you really are, be really present and in that way give meaning to the process that is taking place right in front of your eyes… Weird, actually, that we need an education for that… Yet I am so grateful for what it has brought me, and for my motives to address this important necessity of life.. It would have helped me so much if anyone of them would have returned the question: and what has happened to you?

Verbinding

Sigrid van der Hoeven — Sat, 02 Feb 2013 13:48:40 +0000

Hier sta ik dan, kijkend naar een doos eieren in mijn hand. Een zondagochtendritueel van Joan en mij. Ik kook eitjes, zet koffie en pers soms sinaasappels. Joan komt naar beneden en we gaan samen ontbijten. Steevast doe ik mijn ei op een wit broodje met curry. Steevast zegt Joan: viezerik. Steevast zeg ik met een big smile: Lekker!
Zal ik nu voor mezelf een ei koken? Maar wie zegt er dan viezerik? Er zijn zoveel momenten dat ik Joan mis… Ik kijk nog steeds naar de doos met eieren. Besluit er toch eentje te koken en in het zonnetje buiten te gaan zitten met de honden om me heen. Ik neem de eerste hap en in mijn gedachten hoor ik haar stem. En in gedachten antwoord ik zoals ik altijd doe. Ik glimlach. Hoewel ik haar soms zo mis in het dagelijkse leven, bij kleine dingetjes, samen op de bank, samen… is ze voortdurend bij mij en ik bij haar. Op een dieper niveau zijn we zo verbonden en dat wordt op dit moment alleen maar nog sterker. Ik neem nog een hap, geniet van de zon op mijn gezicht, denk aan ons en het proces dat gaande is en voel me rustig, tevreden en goed.